ალეს გუთე

– ვატო, ვატო, ფუტბოლ ხოჩიშ ფუტბოლ?
– ფეხბუუურთ?

ესეთი იყო საუბრის ტიპიური დასაწყისი მე და ვატოს შორის. საუბარს შემდეგ მრავალმხრივი გაგრძელება მოყვებოდა, რომლის ასაღწერადაც ნამდვილად არ მეყოფა ეს ერთი პოსტი.

ვატო ჩემზე ორი წლით დიდია, თუმცა სულ ვამტკიცებდი რომ მხოლოდ წლინახევრით. მე და ვატო ერთად ვიზრდებოდით ფაქტიურად. რა სენტიმენტალურია!

თუმცა სენტიმენტალიზმი იქეთ იყოს, იმდენი სახალისო და სასწაული ისტორიები მახსენდება, ეხლაც სულელივით ვიცინი.

ერთ-ერთი ჩვენი გამოგონებაა “შევიდა, შევიდა”! ის ნამდვილად პენიცილინის, ბორბლის და ინტერნეტის გვერდზე დადგება, როგორც კაცობრიობის უმთავრესი მიგნება. უნდა დავაპატენტოთ, გენიალური რამეაა! თამაშის არსი მდებარეობდა იმაში, რომ პენალტებს კი არ ვურტყამდით, არამდე “შესვლით უნდა გაგვეტანა”. თამაშის ადგილი რომელიმეს სახლი იყო. გაზის ფეჩი, კარები, ლუსტრა, რამდენი რამე შემოგვმტვრევია პროცესში იიიფ! “შევიდა, შევიდა”-ს მეორე ვარიანტი იყო თავურები. ესეც უნიკალური რამეა. საჭიროა მხოლოდ და მხოლოდ კედელი. გოლის გატანის სირთულე კი მდებარეობს იმაში, რომ კედლიდან ასხლეტილი ბურთი თავით უნდა გაუტანო მეკარეს! ააჰ ბურთი ხო, არ გეგონოთ ჩვეულებრივ ბურთზე იყოს საუბარი, არაჰ: ჩოგბურთის ბურთით ვსპეცდებოდით ჩვენ. მარადონა ფორთოხლით გახდა მარადონა, და ეხლა ჩვენ ჩოგბურთის ბურთით ვერ გავხდებოდით პელეები?! ნუ კიდევ ერთი დეტალი იყო, თავურებს პატარა ოთახშიც ვუბერავდით, აი “შევიდა, შევიდა”-სთვის კი “ზალა” იყო საჭირო, “ზალაში” სათამაშოდ კი სახლში არავინ არ უნდა ყოფილიყო, აბა ისე როგორ!

იმას კი მიხვდებოდით, რომ ფეხბურთი მე და ვატოს “კანიოკი” იყო. ჩემდა ბედად ერთხელ (და ეს ერთხელ 96 წლის ზაფხული იყო) ტელევიზორში რაღაც თამაში დაიწყო. ვატომ გამოცხადა რომ გერმანიის გულშემატკივრობდა, თან გერმნულზე დადიოდა და დოიჩლანდ, ფანტასტიშ, შუმახერ, ნათურლიიიიიხ იყო თავიდანვე. (დღემდე მაგ სიბნელეშია) ხოდა ეხლა მეც ხო გერმანიიას არ ავირჩევდი, მეთქი მე ინგლისის გულშემატკივარი ვარ და ამ შენ გერმანიას ამერიკაშიც გადააფრენს ერთი დარტყმითთქო. (რა ვიცოდი მაშინ რაში ვყოფდი თავს). აი მაქედან კი დაიწყო და დაიწყო. მაგის მერე მე და ვატოს საფეხბურთო გემოვნება ისე აცდა ერთმანეთს როგორც …. ოო, რთული სათქმელია. (მაგრამ, 5-1-ის მერე ვატოსთან დარეკვა ერთი სიამოვნება კი იყო, დამიჯერეთ, 99-ის ფინალზე რომ აღარაფერი ვთქვა)

ხოო, კიდევ ჩოგბურთზე დავდიოდით ერთად. აქ გარდამავალი უპირატესობით მიდიოდა ყველაფერი, მიგებდა. ზოგჯერ მწარედაც მიგებდა. არა ეხლა, ზოგჯერ მეც ვუგებდი. ნუ ბოლოს რომ ვითამაშეთ მე მოვუგე (თვითონ კი არ აღიარებს ამას, მარა მაინც…)

ვატო პროფი იყო ფიფაში. როცა ვეთამაშებოდი ჩემი მთავარი ამოცანა იყო, რომ 9-0-ის მაგივრად მხოლოდ 8-0 წამეგო. მაგ შემთხვევაში მოგებული მე ვიყავი ხოლმე. პლან ბ იყო, რომ ბევრი წითლები ამეკიდებინა, და მხოლოდ ტექნიკური 3-0 დავმარცხებულიყავი, ანუ ისევ მომეგო. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, უშანსოდ ვანადგურებდი!

აუ ხო, ცურვაზე დავდიოდით ერთად. მოკლედ თავი კაცები გვგონია, მარტო დავდივართ ცურვაზე, თან ჩემი დაც დაგვყავს (მაშინ პატარა იყო, და ამიტომ ჩვენ დაგვყავდა). ჭკუაზე არ ვართ, ვცურავთ, ამოვდივართ , ვხტებით, მოკლედ ბრედ პიტსა და ალენ დელონობამდე ბევრი არ გვიკლია რა. ხოდა, ერთხელაც რომ გამოვედით, დუშებში, არც მეტი არც ნაკლები ჩანთიდან შამპუნი “კრია კრია” მალულად ამოვაცურე. “კრია, კრია”! აუ ეს იყოს საუკუნის მომენტი. , მაგარი შამპუნი იყო, თვალებს არ წვავდა ეე! და კაი სუნი ჰქონდა! ააააჰაჰაჰა, სხვები მაინც ვერ გაიგებთ ეხლა რა და როგორ.

მოკლედ, ბევრი რომ აღარ გავაგრძელო, დღეს ვატულიკოს დაბადების დღეა. ოცდა რაღაცა ბევრის გახდა! თვალსა და ხელს შუა დაბერდა. რას გისურვებ და როგორ კი იცი ეხლა შენ და მელანს აღარ დავხარჯავ მაგაზე.

(პ.ს მეც გაგანადგურებ 6-0ს, და ოდესმე ინგლისიც გამოაგდებს გერმანიას პენალტებში, იიიიშ).

ქოოოომ შონ ალთაააა!